Deze zomer begon ik met een cursus retoriek bij Jan Vaessen. We zijn ondertussen over de helft met de cursus en ik kan je verzekeren: het was het beste cadeau dat ik mezelf gegeven heb afgelopen jaar. Onze eerste huiswerkopdracht was om een persoonlijk verhaal te schrijven aan de hand van het nummer Graceland van Paul Simon. Een verhaal dat ik hier graag met jullie deel.
Altijd onderweg naar het hier en nu - er is geen weg naar geluk, gelukkig zijn is de weg
Of ik wilde of niet, of ik er mee bezig was of niet, de tekst Graceland was afgelopen weken een onderdeel van mijn persoonlijke context. En ondanks geplande ruimte in de agenda om de ingevingen, krabbels en losse flarden die nog slechts aan elkaar gepunnikt dienden te worden tot een logisch volgens de regels opgebouwd betoog uit te typen, bleef ik uitermate irritant uitstel gedrag vertonen.
En nu begint de tijd te dringen, heb ik ineens een minderwaardigheidscomplex van hier tot tokio, want ik heb niet gestudeerd bijvoorbeeld. Ik schiet in het hoofddenken en komt er geen letter meer op papier. Ik dwing mezelf niet na te denken en maar gewoon te beginnen met typen.
8 september 2006, in m’n eentje in een met kampeerspullen volgeladen Ford Ka ben ik onderweg naar Drenthe. Op weg naar het Natural Networking Festival. Een maand eerder schreef ik me in bij de KvK. Anderhalve maand later dan gepland. De eerste poging werd wreed verstoord door een telefoontje. Niet schrikken, je vader ligt in het ziekenhuis. Ik schrok wel, en niet geheel onterecht zou al snel blijken.
Ik maak een tussenstop in Emst, mijn geboortedorp, voor een bezoekje aan paps. Hij is herstellende van een zware operatie en wennend aan het idee dat hij ziek is. De weken die volgden na het telefoontje in juni waren een emotionele achtbaan. Diagnose kanker, operatie, complicaties, een week op de IC aan een zijden draadje. Mijn grootste angst sinds het overlijden van mijn moeder, nl. dat mijn vader zou overlijden, kwam ineens wel heel erg dicht bij.
Maar op de meest donkere momenten was daar altijd mijn opa die mij vertelde dat ik naar mijn innerlijk weten moest blijven luisteren. Ook al wilden de omstandigheden mij anders doen laten geloven.
Meegalmend met de muziek uit de speakers, genietend van het autorijden, het landschap, de hollandse luchten. Af & toe wordt het zorgeloos genieten verstoord door een stemmetje dat vraagt: ‘wat ga je nou in godsnaam doen? Een weekend met 200 wildvreemde mensen in een bos zitten netwerken? Jij die niet van groepsdingen houdt, jij die minimaal 10 minuten nodig hebt om te vertellen wat je doet? Tsss, je bent niet goed bij je hoofd’.
‘Tja, dan kan wel kloppen’ grinnik ik terug, ‘dit was ook meer een buikbeslissing’.
Een adrem antwoord van iemand die werkelijk geen idee heeft wat ze gaat doen, maar die wel weet dat dit is wat ze moet doen. Door de hele situatie met paps ben ik ontzettend in het hier & nu geworpen en valt er even heel weinig te plannen. Intuïtie en erop vertrouwen blijken verrassend mooie dingen op te leveren.
Dus in plaats van rechtsomkeert te maken, omdat het stemmetje misschien toch wel gelijk heeft, zet ik de muziek nog wat harder en geef wat extra gas. Een uur later ben ik thuis. Want zo voelt het vanaf moment 1 met 200 wildvreemden in een bos.
Ik ontmoet allerlei mooie mensen, ik hoor inspirerende verhalen, ik krijg prikkelende vragen, ik voer boeiende gesprekken. We liggen in het zonnetje in het gras, zitten in tipi’s of bij het kampvuur. Het voelt als vakantie en het voelt thuis.
‘There’s magic in the air’ denk ik en even later zit ik midden in een Walt Disney tekenfilm. Ik loop vanaf het toiletgebouw door het donkere bos terug naar de open plek bij het kampvuur. Het is volle maan, de immense sparren tekenen hun silhouetten tegen een diepblauwe nachtlucht. Aan de rand van de open plek staan tipi’s, het kampvuur verlicht de mensen erom heen in gouden gloed. Ik sta stil om te genieten van het prachtige beeld. Iemand speelt gitaar, iemand zingt, iemand neuriet, iemand is stil, iemand lacht, iemand laat een traan, iemand praat, iemand luistert, iemand kijkt, iemand ziet...
Ineens voel ik door mijn hele lijf, langs mijn ruggegraat een soort tsunami/ wervelwind op & neer golven, ik word overspoeld door een allesoverheersend gevoel van verbondenheid en ik hoor een stem die zegt ‘er staan hele mooie dingen te gebeuren’. Voor ik goed en wel door heb wat er gebeurt, sta ik weer ‘gewoon’ in een bos in Drenthe, ik heb geen idee wat voor mooie dingen, maar dat gaan we vanzelf wel merken en als dit het reisgezelschap is dan hoor je mij niet klagen. En ik voeg me weer bij het gezelschap rondom het vuur.
Ondertussen zijn we al een paar jaar met elkaar onderweg. We leggen aan in Naamloze Havens, Nieuwe Gardes bestormen oude dogma’s, Meemakers maken mee, elfjes toveren. Waar we naar op weg zijn? Naar een leukere en betere wereld natuurlijk! A Great Place to Live, zoals Noor-wijst-de-weg het ook wel noemt.
Ieder zoekt z’n eigen route en weg, soms lopen we in een groepje een stukje met elkaar op en dankzij de digitale snelweg zijn we altijd en overal in een mum van tijd bij elkaar als dat nodig is.
Onderweg lopen we allemaal wel eens door een stukje donker bos te dwalen. Dan luisteren we naar de stemmetjes in ons hoofd, die ons uitmaken voor zwervers of losers. Diep van binnen weten we natuurlijk wel beter, maar leg dat maar eens uit aan een human trampoline die van haar buik in haar hoofd gesprongen is...
Een open plek met een kampvuur lijkt dan mijlenver weg, totdat je ineens merkt dat er van alle kanten kleine lichtjes je bijschijnen. Dan weet je weer: Graceland ligt gewoon in Drenthe. Of op het dak van mijn schuurtje, waar buurtpoezen zonnebaden en vogels badderen in niet weggelopen regenwater. Je ziet het in ieder geval het beste door een raam in je hart.
Het is die plek waar men je verwelkomt met ‘Wat fijn dat je er bent’ in plaats van met ‘Wie ben je?’ ‘Wat doe je?’ ‘Waar kom je vandaan?’
Graceland is vakantie en thuis. Het is een land waar je nooit meer je verjaardag viert, maar waar je elke dag cadeautjes krijgt, maar die moet je dan wel (leren) zien en aanpakken.
